Okyanustaki rüzgar giz'düşüm'üm

Anahtar kelime...

Zaman sildi çıpIak sevgilerimizi bir bir
Kış bürdü,
Yağmur, yapraklarını sürdü
GözIeri yaşlı  ardından bakakaIdı...

Penceremin sokağında gençler hürriyet sevdasında
Sevdasına yas tutan dudaklardan
Hazin bir şiir dökülür soğumuş parmaklara,
Parmaklıklar arasında kalmış yasak teleşlarıyla.

okyanustaki rüzgar

Seninle hiç İstanbul'da olamadık
Göremedi İstanbul ikimizi...

Ne bir semaver tüketebildik
Ne Aşiyan'da hüzün...
Bir tepeden seyretmek için bu güzelim kenti
Ne Çamlıca kısmet oldu ne Piyer Loti...
Hiçbir vapur taşımadı bizi Marmara'da
Bir güvertede seni
Liseli aşıklar gibi dakikalarca öpemedim..
Ellerini avuçlarımda tutup ta içimi dökemedim

Şöyle bir elimi atıp ta omzuna
Kolun belimde
Yürüyemedim seninle Beyoğlu'nda
Bir sinema yada tiyatro koltuğunda
Parmak uclarıma değmedi dudakların
Pasajda Arjintinleri çekip
Nevizade'de bir iki tek atamadık
Doyulmaz uykulara bir türlü yatamadık

Seninle İstanbul'da olamadık
Duyamadı İstanbul sesimizi
Sahaflar'da yorulup ta kitaplara bakmaktan
Çınaraltı'nda mola veremedik
Karışıp çılgın kalabalığına Kapalı Çarşı'nın
Tadına varamadık bir öğlen rakısının
Yada Sultanahmet'te bir müzeyi gezip
Dostlara uğrayamadık
Gülhane'den uzanıp Sarayburnu'na
İntiharı düşünemedik enine boyuna
Ne Laleli'den geçebildik sevgilim
Ne kendimizden
Bir çalgılı Kumkapı meyhanesinde
Aglayamadım doyasıya sımsıcak göğsünde
Eski İstanbul'da gezdiremedim seni
Yemiş'te Asmaaltında
Ne kaldırımlarımı gördün ne çayhanelerimi
Ne çocukluğumu bildin ne gençliğimi

Seninle hiç İstanbul'da olamadık
Saramadı İstanbul hiç bizi
Çılgınlar gibi dolanamadık otobüslerle
Trenlere binemedik
Bırak bütününü bu koca kentin
Sadece bir tek semtin
İçinde bile olamadık
İstanbul hiç doymadı bize bitanemmm
Bizde O'na doyamadık...


vedat didari

insanlar dahada bir sahte sanki bu şehirde
kimsi yüzünü saklıyor
kimisi ismini
sanki ne yapacaksam işime yaramaz o cismini...

şimdi bakıyorum da caddeler kalabalık...
caddeler senin yüzünle dolu
ve caddeler sensiz.
bu koca şehirde bir ben miyim böyle mecalsiz...  
ellerim yine ceplerimde
ısıtıyorum kendimi yokluğundan arta kalan bir kaç sahte kelimeyle...
avutuyorum dilimdeki mısraları
var ya hani hep sana dair olanları....
yaptığım bir halt yok işte...
gidişinin ardından gözlerim kaşarlanmış bir fahişe gibi halsiz
ayaklarım tökezliyor kalabalıkta adımlarımsa birbirinden habersiz.
caddeler yine kalabalık ...
ama istiklal neden sessiz...

daha demin dolanırken aylak aylak
aklımdaki senle düşlerim yalın ayak
geçtim kızkulesinin önünden...
haberin olmadı  senin
bir de vapura bindim...
ellerim buz keserken öylece bir banka oturuverdim
bu sefer kalabalık değildi o yüzden en kenarı kapabildim.
yasladım başımı soğuk demire
izledim...
izledim, uzaklaşan kalabalığa göz gezirdim.
sensiz de oluyormuş işte
yokluğunda martılara simit atabildim...

                                                
                                                                            okyanustaki rüzgar